Nekrologi

KS. Michał Kozal


* 25.09.1893   ✝ 26.01.1943

Michał Kozal to jeden z błogosławionych męczenników II wojny światowej. Urodził się 25 września 1893 roku w Nowym Folwarku koło Krotoszyna. Przyszedł na świat w rodzinie  rolniczej. Jego rodzicami byli Jan i Marianna z domu Płaczek. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Kobiernie i do gimnazjum w Krotoszynie. W roku 1914 zdał maturę i wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu, gdzie ukończył tzw. kurs teoretyczny. Ostatni rok studiów, tzw. praktyczny, ukończył w Gnieźnie. Tam 23 lutego 1918 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Zamierzał podjąć studia specjalistyczne, jednak uniemożliwiła mu to nagła śmierć ojca. Musiał zająć się zapewnieniem utrzymania matce i siostrze. Pracował jako wikariusz w parafiach Kościelec (1918–1919) i Pobiedziska (1919–1920). Od 1 czerwca 1920 roku był administratorem parafii w Krostkowie. Od kwietnia 1923 roku objął funkcję katechety w Miejskim Gimnazjum Żeńskim w Bydgoszczy. Zatrudniony był tam do października 1927 roku. Ponadto pracował  jako kapelan w schronisku dla ociemniałych w Bydgoszczy. W „Dzienniku Bydgoskim” publikował liczne artykuły o treści religijnej. Systematycznie też poszerzał swoją wiedzę. W 1927 roku prymas August Hlond mianował go ojcem duchownym Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie, a dwa lata później został rektorem. Tę funkcję pełnił do 1939 roku, kiedy to papież Pius XI mianował go biskupem pomocniczym we Włocławku. Uroczysta konsekracja miała miejsce 13 sierpnia 1939 roku. Wkrótce potem objął stanowisko wikariusza generalnego diecezji włocławskiej. Po wybuchu wojny pozostał we Włocławku. Dodawał otuchy wiernym, niósł im pomoc religijną i medyczną. 7 listopada 1939 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu włocławskim, gdzie przebywał blisko 10 tygodni. W połowie stycznia 1940 roku internowano go w klasztorze w Lądzie koło Konina, gdzie gestapo urządziło obóz przejściowy dla księży. Stamtąd w kwietniu 1941 roku został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Otrzymał  numer obozowy 24 544. Mimo licznych prześladowań niósł posługę duchową chorym i umierającym. Na początku 1943 roku zachorował na tyfus i trafił do szpitala. 26 stycznia zmarł. Urzędowo ogłoszono, że na tyfus, jednak najprawdopodobniej został dobity śmiercionośnym zastrzykiem fenolu. Mimo, że współwięźniowie próbowali zachować ciało biskupa, spalono je w obozowym krematorium. Jego kult zataczał szerokie kręgi już w obozie. Po uwolnieniu z Dachau, latem 1945 roku, ks. kanonik Bolesław Kunka z Włocławka opracował memoriał o męczeńskim życiu biskupa Michała Kozala, który został przesłany do Rzymu. 14 czerwca 1987 roku  podczas mszy przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie Jan Paweł II dokonał jego beatyfikacji.
 

PRZECZYTAJ CAŁY ARTYKUŁ

Michał Kozal to jeden z błogosławionych męczenników II wojny światowej. Urodził się 25 września 1893 roku w Nowym Folwarku koło Krotoszyna. Przyszedł na świat w rodzinie  rolniczej. Jego rodzicami byli Jan i Marianna z domu Płaczek. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Kobiernie i do gimnazjum w Krotoszynie. W roku 1914 zdał maturę i wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu, gdzie ukończył tzw. kurs teoretyczny. Ostatni rok studiów, tzw. praktyczny, ukończył w Gnieźnie. Tam 23 lutego 1918 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Zamierzał podjąć studia specjalistyczne, jednak uniemożliwiła mu to nagła śmierć ojca. Musiał zająć się zapewnieniem utrzymania matce i siostrze. Pracował jako wikariusz w parafiach Kościelec (1918–1919) i Pobiedziska (1919–1920). Od 1 czerwca 1920 roku był administratorem parafii w Krostkowie. Od kwietnia 1923 roku objął funkcję katechety w Miejskim Gimnazjum Żeńskim w Bydgoszczy. Zatrudniony był tam do października 1927 roku. Ponadto pracował  jako kapelan w schronisku dla ociemniałych w Bydgoszczy. W „Dzienniku Bydgoskim” publikował liczne artykuły o treści religijnej. Systematycznie też poszerzał swoją wiedzę. W 1927 roku prymas August Hlond mianował go ojcem duchownym Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie, a dwa lata później został rektorem. Tę funkcję pełnił do 1939 roku, kiedy to papież Pius XI mianował go biskupem pomocniczym we Włocławku. Uroczysta konsekracja miała miejsce 13 sierpnia 1939 roku. Wkrótce potem objął stanowisko wikariusza generalnego diecezji włocławskiej. Po wybuchu wojny pozostał we Włocławku. Dodawał otuchy wiernym, niósł im pomoc religijną i medyczną. 7 listopada 1939 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu włocławskim, gdzie przebywał blisko 10 tygodni. W połowie stycznia 1940 roku internowano go w klasztorze w Lądzie koło Konina, gdzie gestapo urządziło obóz przejściowy dla księży. Stamtąd w kwietniu 1941 roku został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Otrzymał  numer obozowy 24 544. Mimo licznych prześladowań niósł posługę duchową chorym i umierającym. Na początku 1943 roku zachorował na tyfus i trafił do szpitala. 26 stycznia zmarł. Urzędowo ogłoszono, że na tyfus, jednak najprawdopodobniej został dobity śmiercionośnym zastrzykiem fenolu. Mimo, że współwięźniowie próbowali zachować ciało biskupa, spalono je w obozowym krematorium. Jego kult zataczał szerokie kręgi już w obozie. Po uwolnieniu z Dachau, latem 1945 roku, ks. kanonik Bolesław Kunka z Włocławka opracował memoriał o męczeńskim życiu biskupa Michała Kozala, który został przesłany do Rzymu. 14 czerwca 1987 roku  podczas mszy przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie Jan Paweł II dokonał jego beatyfikacji.
 

ZŁÓŻ KONDOLENCJE

Serwis WLKP24.info do swojego działania wykorzystuje pliki cookies. Stosujemy je, aby zapewnić Państwu jak największą wygodę korzystania z funkcjonalności naszego portalu.

Jeżeli zgadzają się Państwo na korzystanie z cookies przez nasz portal, prosimy o kliknięcie przycisku "Akceptuję". Jeśli nie akceptują Państwo takiego działania, należy zmienić ustawienia cookies w swojej przeglądarce.

Akceptuję

Przeczytaj naszą politykę cookies