Nekrologi

Witold Huzarewicz


* 20.07.1925   ✝ 05.01.2009

Witold Huzarewicz urodził się 20 lipca 1925 roku w Pińsku, jako syn Jana – technika młynarstwa i Klaudii. Miał siostrę Irenę. Szkołę powszechną i gimnazjum ukończył w rodzinnym Pińsku. Podczas okupacji sowieckiej, po wywiezieniu ojca na Syberię, zmuszony był do podjęcia pracy w tartaku. Został aresztowany przez NKWD, ale przed zsyłką na wschód uratowało go wkroczenie na tamte tereny wojsk niemieckich i okupacja hitlerowska. Pozostał w Pińsku, gdzie nadal pracował. W 1944 roku uciekł przed zbliżającymi się wojskami sowieckimi do Lublina, gdzie wstąpił do Szkoły Oficerskiej. Ukończył ją w szeregach oddziałów saperskich. Następnie służył kolejno w Chełmie Lubelskim, Puławach, Siedlcach, Bydgoszczy i Szczecinie. Pracował m.in. w Wojskowym Biurze Historycznym. W roku 1952 za okazywane publicznie niezadowolenie z powodu obecności oficerów rosyjskich w Wojsku Polskim został zdegradowany. Odebrano mu stopień porucznika i uwięziono, a następnie skierowano do odbycia dwuletniej służby w brygadach karnych w kopalniach na Śląsku. Po zwolnieniu z wojska zamieszkał u matki w Chodzieży. Podjął tam pracę w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej. Jednocześnie postanowił uzupełnić swoje wykształcenie. Dokończył edukację w zakresie średnim w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Chodzieży. W roku 1959 uzyskał świadectwo dojrzałości. W szkole poznał swoją żonę – nauczycielkę Łucję Piątek. Zawarł z nią ślub w roku 1964. Wspólnie wychwali syna Macieja. Małżeństwo zamieszkało w Ostrowie Wielkopolskim – rodzinnym mieście żony. Witold Huzarewicz był zatrudniony kolejno jako pracownik umysłowy w PZU, jako dyspozytor w PKS oraz jako kierownik transportu i magazynów w przedsiębiorstwie melioracyjnym oraz w Biurze Zbytu Obrabiarek i Narzędzi. Pracę zawodową zakończył, przechodząc na emeryturę, w roku 1984. Przez wiele lat aktywnie działał w ostrowskim oddziale PTTK. Miał uprawnienia przewodnika turystycznego. Pasjonował się literaturą historyczną, zwłaszcza dotyczącą okresu drugiej wojny światowej. W swoich, spisanych po latach wspomnieniach, wracał do rodzinnych stron i podkreślał, że przedwojenny Pińsk był jednym z wyjątkowych miast. Polacy, Rosjanie, Białorusini i Żydzi żyli tam w zgodzie i tolerancji, nie pytając o narodowość, ani o religię. W kręgu jego zainteresowań znajdowały się również rosyjska poezja i muzyka. Władał biegle językiem rosyjskim. Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Walecznych. Zmarł 5 stycznia 2009 roku. Pochowany został na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie Wielkopolskim.

PRZECZYTAJ CAŁY ARTYKUŁ

Witold Huzarewicz urodził się 20 lipca 1925 roku w Pińsku, jako syn Jana – technika młynarstwa i Klaudii. Miał siostrę Irenę. Szkołę powszechną i gimnazjum ukończył w rodzinnym Pińsku. Podczas okupacji sowieckiej, po wywiezieniu ojca na Syberię, zmuszony był do podjęcia pracy w tartaku. Został aresztowany przez NKWD, ale przed zsyłką na wschód uratowało go wkroczenie na tamte tereny wojsk niemieckich i okupacja hitlerowska. Pozostał w Pińsku, gdzie nadal pracował. W 1944 roku uciekł przed zbliżającymi się wojskami sowieckimi do Lublina, gdzie wstąpił do Szkoły Oficerskiej. Ukończył ją w szeregach oddziałów saperskich. Następnie służył kolejno w Chełmie Lubelskim, Puławach, Siedlcach, Bydgoszczy i Szczecinie. Pracował m.in. w Wojskowym Biurze Historycznym. W roku 1952 za okazywane publicznie niezadowolenie z powodu obecności oficerów rosyjskich w Wojsku Polskim został zdegradowany. Odebrano mu stopień porucznika i uwięziono, a następnie skierowano do odbycia dwuletniej służby w brygadach karnych w kopalniach na Śląsku. Po zwolnieniu z wojska zamieszkał u matki w Chodzieży. Podjął tam pracę w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej. Jednocześnie postanowił uzupełnić swoje wykształcenie. Dokończył edukację w zakresie średnim w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Chodzieży. W roku 1959 uzyskał świadectwo dojrzałości. W szkole poznał swoją żonę – nauczycielkę Łucję Piątek. Zawarł z nią ślub w roku 1964. Wspólnie wychwali syna Macieja. Małżeństwo zamieszkało w Ostrowie Wielkopolskim – rodzinnym mieście żony. Witold Huzarewicz był zatrudniony kolejno jako pracownik umysłowy w PZU, jako dyspozytor w PKS oraz jako kierownik transportu i magazynów w przedsiębiorstwie melioracyjnym oraz w Biurze Zbytu Obrabiarek i Narzędzi. Pracę zawodową zakończył, przechodząc na emeryturę, w roku 1984. Przez wiele lat aktywnie działał w ostrowskim oddziale PTTK. Miał uprawnienia przewodnika turystycznego. Pasjonował się literaturą historyczną, zwłaszcza dotyczącą okresu drugiej wojny światowej. W swoich, spisanych po latach wspomnieniach, wracał do rodzinnych stron i podkreślał, że przedwojenny Pińsk był jednym z wyjątkowych miast. Polacy, Rosjanie, Białorusini i Żydzi żyli tam w zgodzie i tolerancji, nie pytając o narodowość, ani o religię. W kręgu jego zainteresowań znajdowały się również rosyjska poezja i muzyka. Władał biegle językiem rosyjskim. Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Walecznych. Zmarł 5 stycznia 2009 roku. Pochowany został na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie Wielkopolskim.

ZŁÓŻ KONDOLENCJE

Serwis WLKP24.info do swojego działania wykorzystuje pliki cookies. Stosujemy je, aby zapewnić Państwu jak największą wygodę korzystania z funkcjonalności naszego portalu.

Jeżeli zgadzają się Państwo na korzystanie z cookies przez nasz portal, prosimy o kliknięcie przycisku "Akceptuję". Jeśli nie akceptują Państwo takiego działania, należy zmienić ustawienia cookies w swojej przeglądarce.

Akceptuję

Przeczytaj naszą politykę cookies