Nekrologi

Stefan Maćkowiak


* 03.08.1922   ✝ 25.03.2014

Stefan Maćkowiak urodził się 3 sierpnia 1922 roku w Ostrowie Wielkopolskim, jako syn Stanisława i Władysławy z domu Krzysztofiak. Mieszkał przy ulicy Koszarowej 3 (obecnie Wolności). Uczęszczał do Szkoły Powszechnej im. Tadeusza Kościuszki, a potem do Gimnazjum Męskiego, w którym przed wojną ukończył cztery klasy. W 1933 roku wstąpił do harcerstwa. Należał do 4 Drużyny im. gen. Ignacego Prądzyńskiego i 2 Drużyny im. gen. H. Dąbrowskiego. Uczestniczył w jubileuszowym zlocie harcerskim w Spale w 1935 roku z udziałem Prezydenta RP Ignacego Mościckiego. Jego pasją było żeglarstwo. Od 1935 roku na zbudowanej razem z kolegami żaglówce pływał po stawach przygodzickich. We wrześniu 1939 roku uciekał razem z rodzicami przed wojskami niemieckimi do Warszawy. Wrócił do rodzinnego miasta po miesiącu. Podjął działalność w konspiracyjnej drużynie harcerskiej. Zajmował się m.in. nasłuchem radiowym, zabezpieczaniem polskich książek i samokształceniem. W 1940 roku jego rodzina została wysiedlona do Generalnej Guberni. On sam zaś wywieziony został na przymusowe roboty do Niemiec, do Hameln nad Wezerą. Po roku zbiegł stamtąd i znalazł się w Warszawie. Zatrudnił się jako technik w pracowni dentystycznej Wiktora Stępki. Po ulicznej łapance w styczniu 1943 roku osadzony został na Pawiaku, a potem trafił na Majdanek. Dzięki staraniom rodziny i pracodawcy po kilku tygodniach został zwolniony. Działał w Akademickim Kole Harcerskim Szarych Szeregów przy Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Posługiwał się pseudonimem ,,Roman''. Na początku 1944 roku został wprowadzony do batalionu „Parasol”. Walczył w powstaniu warszawskim w stopniu kaprala podchorążego. Po zawieszeniu broni dostał się do niewoli. Został skierowany do obozu jenieckiego, najpierw do Sandbostel, a następnie został przeniesiony do Westertinke, a potem do Lubeki. W ostatnich dniach kwietnia 1945 roku odzyskał wolność po nadejściu żołnierzy kanadyjskich służących w armii brytyjskiej. 9 lutego 1946 roku wrócił do Polski w grupie 160 osób na pokładzie szwedzkiego statku „Ragne”. Postanowił pozostać na Wybrzeżu na stałe. Osiedlił się w Sopocie i znalazł zatrudnienie w służbie zdrowia jako technik dentystyczny. W 1952 roku ożenił się, a wkrótce potem doczekał się trzech synów. W 1982 roku przeszedł na emeryturę. Będąc zagorzałym żeglarzem morskim, wszystkie wolne chwile spędzałem na morzu, pływając na jachtach. Był kapitanem żeglugi wielkiej. Utrzymywał częste kontakty ze swoimi rodzinnymi stronami. 27 września 1993 roku uczestniczył w podniosłej uroczystości na terenie koszar przy ulicy Kościuszki w Ostrowie Wielkopolskim. Wraz z innymi członkami Szarych Szeregów zostal odznaczony Krzyżem Armii Krajowej i Krzyżem ,,Za Zasługi dla ZHP z Rozetą i Mieczami. Zmarł 25 marca 2014 roku w Sopocie. Miał 91 lat.

PRZECZYTAJ CAŁY ARTYKUŁ

Stefan Maćkowiak urodził się 3 sierpnia 1922 roku w Ostrowie Wielkopolskim, jako syn Stanisława i Władysławy z domu Krzysztofiak. Mieszkał przy ulicy Koszarowej 3 (obecnie Wolności). Uczęszczał do Szkoły Powszechnej im. Tadeusza Kościuszki, a potem do Gimnazjum Męskiego, w którym przed wojną ukończył cztery klasy. W 1933 roku wstąpił do harcerstwa. Należał do 4 Drużyny im. gen. Ignacego Prądzyńskiego i 2 Drużyny im. gen. H. Dąbrowskiego. Uczestniczył w jubileuszowym zlocie harcerskim w Spale w 1935 roku z udziałem Prezydenta RP Ignacego Mościckiego. Jego pasją było żeglarstwo. Od 1935 roku na zbudowanej razem z kolegami żaglówce pływał po stawach przygodzickich. We wrześniu 1939 roku uciekał razem z rodzicami przed wojskami niemieckimi do Warszawy. Wrócił do rodzinnego miasta po miesiącu. Podjął działalność w konspiracyjnej drużynie harcerskiej. Zajmował się m.in. nasłuchem radiowym, zabezpieczaniem polskich książek i samokształceniem. W 1940 roku jego rodzina została wysiedlona do Generalnej Guberni. On sam zaś wywieziony został na przymusowe roboty do Niemiec, do Hameln nad Wezerą. Po roku zbiegł stamtąd i znalazł się w Warszawie. Zatrudnił się jako technik w pracowni dentystycznej Wiktora Stępki. Po ulicznej łapance w styczniu 1943 roku osadzony został na Pawiaku, a potem trafił na Majdanek. Dzięki staraniom rodziny i pracodawcy po kilku tygodniach został zwolniony. Działał w Akademickim Kole Harcerskim Szarych Szeregów przy Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Posługiwał się pseudonimem ,,Roman''. Na początku 1944 roku został wprowadzony do batalionu „Parasol”. Walczył w powstaniu warszawskim w stopniu kaprala podchorążego. Po zawieszeniu broni dostał się do niewoli. Został skierowany do obozu jenieckiego, najpierw do Sandbostel, a następnie został przeniesiony do Westertinke, a potem do Lubeki. W ostatnich dniach kwietnia 1945 roku odzyskał wolność po nadejściu żołnierzy kanadyjskich służących w armii brytyjskiej. 9 lutego 1946 roku wrócił do Polski w grupie 160 osób na pokładzie szwedzkiego statku „Ragne”. Postanowił pozostać na Wybrzeżu na stałe. Osiedlił się w Sopocie i znalazł zatrudnienie w służbie zdrowia jako technik dentystyczny. W 1952 roku ożenił się, a wkrótce potem doczekał się trzech synów. W 1982 roku przeszedł na emeryturę. Będąc zagorzałym żeglarzem morskim, wszystkie wolne chwile spędzałem na morzu, pływając na jachtach. Był kapitanem żeglugi wielkiej. Utrzymywał częste kontakty ze swoimi rodzinnymi stronami. 27 września 1993 roku uczestniczył w podniosłej uroczystości na terenie koszar przy ulicy Kościuszki w Ostrowie Wielkopolskim. Wraz z innymi członkami Szarych Szeregów zostal odznaczony Krzyżem Armii Krajowej i Krzyżem ,,Za Zasługi dla ZHP z Rozetą i Mieczami. Zmarł 25 marca 2014 roku w Sopocie. Miał 91 lat.

ZŁÓŻ KONDOLENCJE

Serwis WLKP24.info do swojego działania wykorzystuje pliki cookies. Stosujemy je, aby zapewnić Państwu jak największą wygodę korzystania z funkcjonalności naszego portalu.

Jeżeli zgadzają się Państwo na korzystanie z cookies przez nasz portal, prosimy o kliknięcie przycisku "Akceptuję". Jeśli nie akceptują Państwo takiego działania, należy zmienić ustawienia cookies w swojej przeglądarce.

Akceptuję

Przeczytaj naszą politykę cookies