Nekrologi

Jan Szymoniak


* 04.01.1917   ✝ 19.07.1964

Jan Szymoniak urodził się 4 stycznia 1917 roku w Eschweiler koło Aachen, w Nadrenii. Jego rodzicami byli polscy emigranci Wojciech i Antonina z domu Mikołajczyk. Wyjechali oni do Niemiec krótko przed wybuchem I wojny światowej. Ojciec otrzymał pracę w zakładach metalurgicznych Kruppa. W latach 1923–1931 Jan uczęszczał do ośmioklasowej powszechnej szkoły niemieckiej w Eschweiler. Rodzice marzyli jednak, by choć jedno dziecko wróciło do Polski i podtrzymało związki rodziny z ojczyzną. Podjęli więc starania poprzez konsulat
polski w Essen o przyznanie Janowi stypendium Kurii Gnieźnieńskiej i Poznańskiej. To umożliwiło mu w marcu 1931 roku przyjazd do kraju i kontynuowanie nauki. Został uczniem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie i zamieszkał w internacie mieszczącym się w konwikcie arcybiskupim. Tutaj zainteresował się nim ks. Lech Ziemski „Siwy Sokół”, który zachęcił go do wstąpienia do Sodalicji Mariańskiej i harcerstwa. Jan został członkiem II Drużyny Harcerskiej im. Henryka Dąbrowskiego. 1 czerwca 1937 roku uzyskał świadectwo dojrzałości, po którym odbył służbę wojskową, najpierw w Szkole Podchorążych
Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie w Biedrusku koło Poznania. Po powrocie z wojska odbywał bezpłatną praktykę w ostrowskich Państwowych Zakładach Wagonowych jako przygotowanie do studiów politechnicznych. Praktykę ukończył 31 marca 1939 roku. W lipcu został zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Kawalerii w Kraśniku Lubelskim na stanowisko szefa szwadronu. W wojnie obronnej jako wachmistrz podchorąży był dowódcą plutonu. Po zakończeniu kampanii wrześniowej powrócił do Ostrowa. Od 15 maja 1940 roku do stycznia 1945 roku pracował w biurze inżynieryjnym R. Lautrich jako technik mierniczy i melioracyjny. Włączył się do tajnego nauczania i pracy w tajnym harcerstwie. Uczył młodzież w zakresie szkoły średniej języka łacińskiego, niemieckiego i matematyki. W Szarych Szeregach pełnił funkcję hufcowego, prowadził wykłady na kursach dla zastępowych. W 1941 roku zawarł związek małżeński z Eleonorą Stefańską. Po zakończeniu wojny, 20 lutego 1945 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel II Liceum Ogólnokształcącego. W roku akademickim 1949/1950 podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w grudniu 1951 roku, zdobywając stopień magistra filozofii w zakresie matematyki. Przez rok pracował w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Męskiej im. Marcina Kasprzaka w Poznaniu. Z dniem 1 września 1954 roku został powołany na stanowisko dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie Wielkopolskim. Funkcję tę pełnił do 1962 roku. Zmarł 19 lipca 1964 roku, w wieku 47 lat.

PRZECZYTAJ CAŁY ARTYKUŁ

Jan Szymoniak urodził się 4 stycznia 1917 roku w Eschweiler koło Aachen, w Nadrenii. Jego rodzicami byli polscy emigranci Wojciech i Antonina z domu Mikołajczyk. Wyjechali oni do Niemiec krótko przed wybuchem I wojny światowej. Ojciec otrzymał pracę w zakładach metalurgicznych Kruppa. W latach 1923–1931 Jan uczęszczał do ośmioklasowej powszechnej szkoły niemieckiej w Eschweiler. Rodzice marzyli jednak, by choć jedno dziecko wróciło do Polski i podtrzymało związki rodziny z ojczyzną. Podjęli więc starania poprzez konsulat

polski w Essen o przyznanie Janowi stypendium Kurii Gnieźnieńskiej i Poznańskiej. To umożliwiło mu w marcu 1931 roku przyjazd do kraju i kontynuowanie nauki. Został uczniem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie i zamieszkał w internacie mieszczącym się w konwikcie arcybiskupim. Tutaj zainteresował się nim ks. Lech Ziemski „Siwy Sokół”, który zachęcił go do wstąpienia do Sodalicji Mariańskiej i harcerstwa. Jan został członkiem II Drużyny Harcerskiej im. Henryka Dąbrowskiego. 1 czerwca 1937 roku uzyskał świadectwo dojrzałości, po którym odbył służbę wojskową, najpierw w Szkole Podchorążych

Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie w Biedrusku koło Poznania. Po powrocie z wojska odbywał bezpłatną praktykę w ostrowskich Państwowych Zakładach Wagonowych jako przygotowanie do studiów politechnicznych. Praktykę ukończył 31 marca 1939 roku. W lipcu został zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Kawalerii w Kraśniku Lubelskim na stanowisko szefa szwadronu. W wojnie obronnej jako wachmistrz podchorąży był dowódcą plutonu. Po zakończeniu kampanii wrześniowej powrócił do Ostrowa. Od 15 maja 1940 roku do stycznia 1945 roku pracował w biurze inżynieryjnym R. Lautrich jako technik mierniczy i melioracyjny. Włączył się do tajnego nauczania i pracy w tajnym harcerstwie. Uczył młodzież w zakresie szkoły średniej języka łacińskiego, niemieckiego i matematyki. W Szarych Szeregach pełnił funkcję hufcowego, prowadził wykłady na kursach dla zastępowych. W 1941 roku zawarł związek małżeński z Eleonorą Stefańską. Po zakończeniu wojny, 20 lutego 1945 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel II Liceum Ogólnokształcącego. W roku akademickim 1949/1950 podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w grudniu 1951 roku, zdobywając stopień magistra filozofii w zakresie matematyki. Przez rok pracował w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Męskiej im. Marcina Kasprzaka w Poznaniu. Z dniem 1 września 1954 roku został powołany na stanowisko dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie Wielkopolskim. Funkcję tę pełnił do 1962 roku. Zmarł 19 lipca 1964 roku, w wieku 47 lat.

ZŁÓŻ KONDOLENCJE

Serwis WLKP24.info do swojego działania wykorzystuje pliki cookies. Stosujemy je, aby zapewnić Państwu jak największą wygodę korzystania z funkcjonalności naszego portalu.

Jeżeli zgadzają się Państwo na korzystanie z cookies przez nasz portal, prosimy o kliknięcie przycisku "Akceptuję". Jeśli nie akceptują Państwo takiego działania, należy zmienić ustawienia cookies w swojej przeglądarce.

Akceptuję

Przeczytaj naszą politykę cookies