Nekrologi

Wojciech Szymoniak


* 03.04.1942   ✝ 06.05.1994

Wojciech Szymoniak urodził się 3 kwietnia 1942 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Jego ojciec Jan był nauczycielem matematyki, dyrektorem II Liceum  Ogólnokształcącego. Matka Eleonora pracowała natomiast jako intendentka internatu. Wojciech był najstarszym z ich czworga dzieci. W latach 1955–1959 uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie. W tym czasie bardzo zaangażował się w działalność harcerską. Należał do najaktywniejszych członków tej organizacji. Najpierw prowadził zastęp, potem był drużynowym. Przez pewien czas należał do drużyny „Zawiszy Czarnego” działającej przy ówczesnym Technikum Kolejowym Ministerstwa Komunikacji. Opiekował się młodszymi harcerzami, uczestniczył w wielu szkoleniach i obozach harcerskich. W listopadzie 1959 roku podjął pracę w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w Ostrowie Wielkopolskim. Temu zakładowi pracy pozostał wierny do końca kariery zawodowej. Przeszedł w nim drogę od robotnika budowlanego do dyrektora do spraw technicznych. Ponieważ dał się poznać jako solidny pracownik, otrzymał stypendium fundowane, które pozwoliło mu na wybranie kierunku studiów związanych z budownictwem. Dzięki temu w 1960 roku rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Poznańskiej. Ponieważ pracował w firmie związanej z rolnictwem, jego inżynierska praca dyplomowa dotyczyła tej właśnie dziedziny. W 1969 roku uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa lądowego. W 1967 roku ożenił się, a w latach 1968 i 1979 urodziło mu się dwóch synów. Był bardzo zaangażowany w swoją pracę, a nie była ona łatwa. Specyfiką firmy, w której pracował, były częste wyjazdy i kontrole budów rozrzuconych po terenie całego ówczesnego województwa poznańskiego. Urlopy lubił spędzać w ośrodku zakładowym „Pirat” w Boszkowie niedaleko Leszna, którego budowie poświęcił wiele wolnego czasu. W czerwcu 1989 roku przeszedł zawał serca. Po półrocznej przerwie próbował powrócić do pracy, ale serce odmówiło mu posłuszeństwa po raz kolejny. Po drugim zawale przeszedł na rentę. Pasjonował go sport, szczególnie piłka nożna. Na mecze chodził razem z synami, których również zaraził swoją sportową pasją. Po przedwczesnym zakończeniu kariery zawodowej starał się uczestniczyć, na ile pozwalało mu zdrowie, w życiu rodzinnym, towarzyskim i społecznym. Zaangażował się w prace Komitetu Organizacyjnego Jubileuszu 150-lecia I Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie
był przewodniczącym komisji organizacyjnej. Stale pogarszające się zdrowie nie pozwoliło mu jednak na dokończenie tej działalności i wmusiło  rezygnację z pracy w komisji. Zmarł, nie doczekawszy jubileuszu, 6 maja 1994 roku, w wieku 52 lat.

PRZECZYTAJ CAŁY ARTYKUŁ

Wojciech Szymoniak urodził się 3 kwietnia 1942 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Jego ojciec Jan był nauczycielem matematyki, dyrektorem II Liceum  Ogólnokształcącego. Matka Eleonora pracowała natomiast jako intendentka internatu. Wojciech był najstarszym z ich czworga dzieci. W latach 1955–1959 uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie. W tym czasie bardzo zaangażował się w działalność harcerską. Należał do najaktywniejszych członków tej organizacji. Najpierw prowadził zastęp, potem był drużynowym. Przez pewien czas należał do drużyny „Zawiszy Czarnego” działającej przy ówczesnym Technikum Kolejowym Ministerstwa Komunikacji. Opiekował się młodszymi harcerzami, uczestniczył w wielu szkoleniach i obozach harcerskich. W listopadzie 1959 roku podjął pracę w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w Ostrowie Wielkopolskim. Temu zakładowi pracy pozostał wierny do końca kariery zawodowej. Przeszedł w nim drogę od robotnika budowlanego do dyrektora do spraw technicznych. Ponieważ dał się poznać jako solidny pracownik, otrzymał stypendium fundowane, które pozwoliło mu na wybranie kierunku studiów związanych z budownictwem. Dzięki temu w 1960 roku rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Poznańskiej. Ponieważ pracował w firmie związanej z rolnictwem, jego inżynierska praca dyplomowa dotyczyła tej właśnie dziedziny. W 1969 roku uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa lądowego. W 1967 roku ożenił się, a w latach 1968 i 1979 urodziło mu się dwóch synów. Był bardzo zaangażowany w swoją pracę, a nie była ona łatwa. Specyfiką firmy, w której pracował, były częste wyjazdy i kontrole budów rozrzuconych po terenie całego ówczesnego województwa poznańskiego. Urlopy lubił spędzać w ośrodku zakładowym „Pirat” w Boszkowie niedaleko Leszna, którego budowie poświęcił wiele wolnego czasu. W czerwcu 1989 roku przeszedł zawał serca. Po półrocznej przerwie próbował powrócić do pracy, ale serce odmówiło mu posłuszeństwa po raz kolejny. Po drugim zawale przeszedł na rentę. Pasjonował go sport, szczególnie piłka nożna. Na mecze chodził razem z synami, których również zaraził swoją sportową pasją. Po przedwczesnym zakończeniu kariery zawodowej starał się uczestniczyć, na ile pozwalało mu zdrowie, w życiu rodzinnym, towarzyskim i społecznym. Zaangażował się w prace Komitetu Organizacyjnego Jubileuszu 150-lecia I Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie
był przewodniczącym komisji organizacyjnej. Stale pogarszające się zdrowie nie pozwoliło mu jednak na dokończenie tej działalności i wmusiło  rezygnację z pracy w komisji. Zmarł, nie doczekawszy jubileuszu, 6 maja 1994 roku, w wieku 52 lat.

ZŁÓŻ KONDOLENCJE

Serwis WLKP24.info do swojego działania wykorzystuje pliki cookies. Stosujemy je, aby zapewnić Państwu jak największą wygodę korzystania z funkcjonalności naszego portalu.

Jeżeli zgadzają się Państwo na korzystanie z cookies przez nasz portal, prosimy o kliknięcie przycisku "Akceptuję". Jeśli nie akceptują Państwo takiego działania, należy zmienić ustawienia cookies w swojej przeglądarce.

Akceptuję

Przeczytaj naszą politykę cookies