Nekrologi

Róża Maciąga


* 29.06.1914   ✝ 15.01.2004

Róża Maciąga z domu Dudka urodziła się 29 czerwca 1914 roku
w Inowrocławiu. Była córką Stanisława i Joanny z domu Janowskiej. Po szkole powszechnej ukończyła Szkołę Ćwiczeń przy Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie oraz Prywatne Seminarium Gospodarstwa Domowego Sióstr Urszulanek w Pniewach. Odbyła roczny kurs pedagogiczny w Lubocześnicy koło Pniew, uzyskując kwalifikacje nauczycielskie. Podjęła pracę nauczycielki w Średniej Szkole Gospodarczej w Ostrowie Wielkopolskim. Tuż przed wojną ukończyła kurs pogotowia sanitarnego. W okresie okupacji hitlerowskiej prowadziła zleconą księgowość w sklepie spożywczym w Ostrowie. W latach 1939-1942 uczestniczyła w tajnym nauczaniu. 8 sierpnia 1942 roku wstąpiła do Armii Krajowej, zaprzysiężona przez majora Jana Kamińskiego. Przybrała pseudonim ,,Irena’’. Powierzono jej funkcję łączniczki w Inspektoracie Rejonowym AK w Ostrowie. Od 1 lipca 1943 roku  została szefem łączności konspiracyjnej Inspektoratu Rejonowego w Ostrowie, a później także Okręgu Poznańskiego. Organizowała służby logistyczne, zajmowała się opracowywaniem planów i map zrzutów spadochronowych broni i sprzętu wojennego oraz przerzutem ściganych konspiratorów do Generalnej Guberni. Prowadziła również tajne biuro sztabu Inspektoratu Rejonowego. Została awansowana do stopnia podporucznika. 6 marca 1944 roku wraz z matką została aresztowana przez łódzkie gestapo i poddana ciężkiemu śledztwu. Przebywała w więzieniu dla kobiet w Łodzi. Sąd Specjalny skazał ją na karę śmierci. Wobec szybkiego zbliżania się frontu nie zdołano jednak wykonać wyroku. Zbiegła z kolumny ewakuacyjnej pod Pabianicami i powróciła do Ostrowa, razem ze wspólnie więzioną matką. Od 15 lutego 1945 roku podjęła na nowo pracę w Średniej Szkole Gospodarczej w Ostrowie. Doświadczyła szykan i represji ze strony władz bezpieczeństwa. W 1952 roku pozbawiono ją prawa nauczania. Po rehabilitacji w 1957 roku powróciła do pracy w Technikum Gospodarczym (późniejszy Zespół Szkół Gastronomicznych) w Ostrowie. Na emeryturę przeszła w 1969  roku. Przez wiele lat zajmowała się społecznie krzewieniem kultury żywienia w Ostrowie i powiecie. Była prezesem koła organizacji kombatanckiej oraz członkiem zarządu powiatowego Związku Nauczycielstwa Polskiego. Była odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Wojska Polskiego (dwukrotnie). Została awansowana do stopnia porucznika. Zmarła 15 stycznia  2004 roku w Ostrowie, w wieku 89 lat. Spoczęła z honorami
wojskowymi na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego. Jej mąż Franciszek Maciąga (1907-1983) był oficerem Wojska Polskiego i nauczycielem w ostrowskich szkołach średnich. Ślub z nim wzięła 30  grudnia 1947 roku. Wspólnie wychowali troje dzieci: Bogdana, Renatę i Włodzimierza.

PRZECZYTAJ CAŁY ARTYKUŁ

Róża Maciąga z domu Dudka urodziła się 29 czerwca 1914 roku
w Inowrocławiu. Była córką Stanisława i Joanny z domu Janowskiej. Po szkole powszechnej ukończyła Szkołę Ćwiczeń przy Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie oraz Prywatne Seminarium Gospodarstwa Domowego Sióstr Urszulanek w Pniewach. Odbyła roczny kurs pedagogiczny w Lubocześnicy koło Pniew, uzyskując kwalifikacje nauczycielskie. Podjęła pracę nauczycielki w Średniej Szkole Gospodarczej w Ostrowie Wielkopolskim. Tuż przed wojną ukończyła kurs pogotowia sanitarnego. W okresie okupacji hitlerowskiej prowadziła zleconą księgowość w sklepie spożywczym w Ostrowie. W latach 1939-1942 uczestniczyła w tajnym nauczaniu. 8 sierpnia 1942 roku wstąpiła do Armii Krajowej, zaprzysiężona przez majora Jana Kamińskiego. Przybrała pseudonim ,,Irena’’. Powierzono jej funkcję łączniczki w Inspektoracie Rejonowym AK w Ostrowie. Od 1 lipca 1943 roku  została szefem łączności konspiracyjnej Inspektoratu Rejonowego w Ostrowie, a później także Okręgu Poznańskiego. Organizowała służby logistyczne, zajmowała się opracowywaniem planów i map zrzutów spadochronowych broni i sprzętu wojennego oraz przerzutem ściganych konspiratorów do Generalnej Guberni. Prowadziła również tajne biuro sztabu Inspektoratu Rejonowego. Została awansowana do stopnia podporucznika. 6 marca 1944 roku wraz z matką została aresztowana przez łódzkie gestapo i poddana ciężkiemu śledztwu. Przebywała w więzieniu dla kobiet w Łodzi. Sąd Specjalny skazał ją na karę śmierci. Wobec szybkiego zbliżania się frontu nie zdołano jednak wykonać wyroku. Zbiegła z kolumny ewakuacyjnej pod Pabianicami i powróciła do Ostrowa, razem ze wspólnie więzioną matką. Od 15 lutego 1945 roku podjęła na nowo pracę w Średniej Szkole Gospodarczej w Ostrowie. Doświadczyła szykan i represji ze strony władz bezpieczeństwa. W 1952 roku pozbawiono ją prawa nauczania. Po rehabilitacji w 1957 roku powróciła do pracy w Technikum Gospodarczym (późniejszy Zespół Szkół Gastronomicznych) w Ostrowie. Na emeryturę przeszła w 1969  roku. Przez wiele lat zajmowała się społecznie krzewieniem kultury żywienia w Ostrowie i powiecie. Była prezesem koła organizacji kombatanckiej oraz członkiem zarządu powiatowego Związku Nauczycielstwa Polskiego. Była odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Wojska Polskiego (dwukrotnie). Została awansowana do stopnia porucznika. Zmarła 15 stycznia  2004 roku w Ostrowie, w wieku 89 lat. Spoczęła z honorami
wojskowymi na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego. Jej mąż Franciszek Maciąga (1907-1983) był oficerem Wojska Polskiego i nauczycielem w ostrowskich szkołach średnich. Ślub z nim wzięła 30  grudnia 1947 roku. Wspólnie wychowali troje dzieci: Bogdana, Renatę i Włodzimierza.

ZŁÓŻ KONDOLENCJE

Serwis WLKP24.info do swojego działania wykorzystuje pliki cookies. Stosujemy je, aby zapewnić Państwu jak największą wygodę korzystania z funkcjonalności naszego portalu.

Jeżeli zgadzają się Państwo na korzystanie z cookies przez nasz portal, prosimy o kliknięcie przycisku "Akceptuję". Jeśli nie akceptują Państwo takiego działania, należy zmienić ustawienia cookies w swojej przeglądarce.

Akceptuję

Przeczytaj naszą politykę cookies